Nebojša Popović, jedan od osnivača košarkaškog kluba Crvena Zvezda, nekadašnji igrač i trener crveno-belih, reprezentativac, trener i funkcioner u košarkaškom savezu, rođen je 8. februara 1923. godine u Irigu. Popović je legenda kluba, i jedan od najzaslužnijih za dominaciju košarkaša i košarkašica Zvezde četrdesetih i pedesetih godina 20. veka.

zz108392_ddd_kfKao dečak je sa porodicom živeo u Rijeci. Bavio se vaterpolom, a za košarku ga je zainteresovao vaterpolo reprezentativac Božo Grkinić. Za Crvenu zvezdu je igrao od osnivanja 1945. pa do 1951. godine. Vlasnik je članske karte sa brojem jedan, jer je bio jedan od osnivača Zvezdine košarkaške sekcije. Istovremeno je bio i trener muške ekipe Crvene zvezde (od 1945. do 1955.) i ženske sekcije kluba od 1946. do 1952. godine.

U svim sezonama u kojima je vodio Zvezdu bio je šampion države. Osvojio je deset šampionskih titula sa košarkašima i sedam sa košarkašicama Crvene zvezde, što ga čini najtrofejnijim trenerom prvog tima Zvezde, ako se zajedno računaju titule u obe konkurencije.

zzkosarka002b (1)

Za Crvenu zvezdu je odigrao 58 takmičarskih utakmica i postigao 518 poena (prosek 8,9 poena po meču). U to vreme igran je samo šampionat države. Košarka je bila u povoju, nisu postojali evropski kupovi, ali je igran veliki broj prijateljskih mečeva. Nebojša Popović je bio kapiten i najbolji strelac Crvene zvezde u tri sezone 1946. (65 poena na sedam utakmica), 1947. (146 poena u devet mečeva – prosek 16,2 po meču, sjajan za to vreme) i 1949. (163 poena na 18 utakmica). Iako se isticao kao odličan strelac, racionalan snažan, temperamentan i pametan igrač, bio je i sjajan defanzivac, lider u pravom smislu reči.

zz  nebojsa_popovic1Jedno vreme je nastupao i za italijansku ekipu Galatarze tokom 1952. godine. Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 39 utakmica od 1946. do 1952. godine. Igrao je na Evropskom prvenstvu 1947. godine. Ostao je upisan kao strelac prvog koša na prvom Svetskom prvenstvu 1950. godine u Argentini. Na tom takmičenju je predvodio reprezentaciju kao igrač-trener, a od 1953. do 1954. godine bio je trener nacionalnog tima.

Bio je i generalni sekretar Jugoslovenskog olimpijskog komiteta, član tehničke komisije FIBA tokom 35 godina, predsednik komisije FIBA za međunarodna takmičenja, predsednik košarkaškog saveza Beograda, predsednik košarkaškog saveza Srbije od 1982. do 1983. i predsednik košarkaškog saveza Jugoslavije od 1985. do 1987. godine. Mnogi su ga i kopirali, jer je predstavljao pravu košarkašku avangardu, bio je pravi vizionar i slobodno se može reći rodonačelnik naše košarke.

Dobio je FIBA orden časti 1997. godine, a od Međunarodnog olimpijskog komiteta je nagrađen priznanjem “Sportska univerzalnost“. Preminuo je 20. oktobra 2001. godine u Beogradu, a posthumno je uvršten u Kuću slavnih 1. marta 2007. godine u španskom Alkobendasu.

Komentari

avatar
  Subscribe  
Obavesti me o