Vladimir Petrić “Beli“, nekadašnji rukometaš Crvene zvezde i reprezentativac rođen je 5. avgusta 1975. godine u Valjevu. Za beogradske crveno-bele igrao je od 1994. do 1999. godine.

handb1vladpetric      Sa Zvezdom je učestvovao u osvajanju tri šampionske titule 1996, 1997. i 1998. godine, kao i dva nacionalna kupa 1995. i 1996. godine.

U Petrićevoj debitantskoj sezoni u prvom timu 1994/95, Zvezda je osvojila Kup Jugoslavije, a “Beli“ je u prvoj četvrtfinalnoj utakmici protiv Partizana postigao čak 11 golova u trijumfu rezultatom 21:19. U revanšu je bilo 14:14, pa je tim Ljube Obradovića stigao do polufinala, gde je bio bolji od Jugovića iz Kaća. Petrić je u oba meča postigao po četiri pogotka, u porazu na gostovanju sa 13:14 i pobedi u Beogradu od 23:20. Protivnik u finalu bio je zrenjaninski Proleter. U prvom susretu crveno-beli su slavili na domaćem terenu sa 20:16 pred oko 3.000 gledalaca. U revanšu su poraženi sa 22:24, ali to je bilo dovoljno da se osvoji pehar posle skoro četiri decenije. Petrić se u prvoj utakmici finala dva puta upisao u strelce, a u revanšu je zabeležio tri pogotka.

994435_368610246609220_1108088550_n

Sjajni trio asova crveno-belih iz druge polovine devedesetih: Žikica Milosavljević, Vladimir Petrić i Ratko Nikolić (s leva na desno)

Snažni desni bek je svojim načinom igre, jakim i preciznim šutevima i efektnim golovima brzo postao ljubimac Zvezdinih navijača. U sezoni 1995/96 Crvena zvezda je konačno stigla do šampionske titule posle punih 40 godina pauze, a Vladimir Petrić je bio najbolji strelac ekipe u plej-ofu sa 19 postignutih golova. Ekipa je ligaški deo završila na prvoj poziciji, a u prvoj utakmici finala plej-ofa protiv Partizana (23:21), Petrić je imao izvanredan učinak od devet golova. Crveno-beli su slavili i u revanšu rezultatom 21:18 uz četiri Petrićeva pogotka.

Tim Zvezde je zapažene partije pružio petric-svedskai u Kupu pobednika kupova, gde je stigao do polufinala, ali je španska Teka iz Santandera bila uspešnija u dvomeču. Prvi meč su dobili u Španiji sa 25:19, a Zvezda se u Beogradu revanširala sa nedovoljnih 20:19. Na kraju sezone 1995/96 osvojen je i Kup Jugoslavije pobedama nad Mornarom. U prvoj finalnoj utakmici Zvezda je ubedljivo slavila sa 33:24 (Beli se tri puta upisao u strelce), a u revanšu u Baru bilo je 29:25 za ekipu Ljubomira Obradovića uz šest Petrićevih golova, pa su crveno-beli na taj način osvojili duplu krunu u najuspešnijoj sezoni u istoriji kluba.

Solidne igre beogradski tim je pružio u Ligi šampiona 1996/97. Najpre su se kroz kvalifikacije probili do grupne faze, gde su u konkurenciji nemačkog Kila, beloruskog  Minska i švajcarskog Vintertura zabeležene dve pobede, obe protiv Belorusa. Petrić je u porazu protiv Vintertura (24:28) postigao osam, a u pobedi protiv Minska (28:22) na gostovanju sedam pogodaka. Na kraju je bio najbolji strelac ekipe u elitnom takmičenju sa ukupno 49 golova. Titula prvaka je odbranjena sa osam bodova prednosti ispred drugoplasiranog Lovćena (plej-of nije igran zbog priprema reprezentacije za Svetsko prvenstvo). Petrić je u pobedi protiv Crvenke u 4. kolu (29:26) zabeležio devet, a u trijumfu nad Mornarom (22:20) u 12. kolu osam pogodaka.

Do treće uzastopne šampionske titule, koja je osvojena 1998. godine, Zvezda je stigla pobedama u finalu plej-ofa protiv Železničara iz Niša sa 29:25 i 34:30. Petrić je u revanšu u Beogradu osam puta slao loptu u mrežu i bio najefikasniji u timu novog-starog prvaka države. Konstantno dobre igre pružio je i u Ligi šampiona, gde je Zvezda upisala dve pobede u grupi. U trijumfu protiv Vintertura (29:27) u Beogradu postigao je pet golova, kao i u pobedi protiv Dramena (36:24) u poslednjem kolu grupne faze. Naredne sezone crveno-beli su kiksnuli u kvalifikacijama za Ligu šampiona i nisu uspeli da se domognu grupne faze. Posle pobede protiv SKA Minska u prvom meču rezultatom 30:22 uz čak 11 Petrićevih golova, u revanšu je neočekivano pretrpljen pravi brodolom (19:32), pa se ekipa posle samo dve utakmice oprostila od evropske scene. Petrić je sa 12 pogodaka bio najbolji strelac ekipe u pomenutim kvalifikacijama. Prvenstvo je prekinuto zbog bombardovanja posle 21. kola u trenutku kada se Zvezda nalazila na četvrtoj poziciji na tabeli. Kasnije su usledile godine tavorenja kluba koji je bio daleko od borbe za titulu.

Petrić je karijeru nastavio u Foteks Vespremu sa kojim je u sezoni 1999/2000 osvojio Kup Mađarske. Zatim je od 2000. do 2005. godine igrao za Porto. Osvojio je tri šampionata Portugala 2002, 2003. i 2004. godine, dva Liga kupa 2004. i 2005. i dva Superkupa Portugala 2001. i 2003. godine. Nakon toga je nosio dresove španskih timova, Almerije od 2005. do 2008. i Kuenke od 2008. do 2009. godine, da bi se vratio u Portugal, gde je od 2009. do 2011. nastupao za Sporting iz Lisabona sa kojim 2010. godine osvaja Čelendž kup uz šest golova u revanšu finala protiv poljskog Kvidžina (27:26). Od 2011. godine član je makedonskog Vardara sa kojim je osvojio titulu prvaka 2013, dva makedonska kupa 2012. i 2014. i dve SEHA lige 2012. i 2014. godine.

Sa reprezentacijom Jugoslavije ima osvojenu bronzu na Svetskom prvenstvu u Egiptu 1999. godine, kada je postigao ukupno 11 golova na turniru, po tri protiv Kine (43:25) i Australije (40:22). Igrao je na još dva Svetska šampionata 2003. i 2005. godine i Prvenstvu Evrope 1998. godine.

Ratomir Vićentić, jedan od najboljih košarkaša Crvene zvezde šezdesetih godina 20. veka, kapiten kluba i reprezentativac Jugoslavije, rođen je 5. avgusta 1939. godine u Ivanjici.

Photo4070Za crveno-bele je igrao od 1958. do 1965. godine. Prema podacima iz knjige “Pod crveno-belim obručima“ na 130 utakmica zabeležio je 2122 poena (prosek 16,3 po meču), a sabiranjem utakmica i poena na zvaničnom sajtu KK Crvena zvezda dolazi se do brojke od 125 mečeva i 2054 poena. Šesti je strelac Zvezde po proseku poena u istoriji kluba.

Zbog očevog posla se kao dete preselio u Beograd 1950. godine, a već 1952. godine očaran majstorijama Zvezdinih košarkaša koji su pobedom protiv Partizana osvojili novu šampionsku titulu (sedmu u nizu) postao je opsednut košarkom. Sa Zvezdom je 1957. osvojio juniorsko prvenstvo države, ali nije imao sreće da se raduje trofejima kao prvotimac, jer je igrao između dve velike generacije koje su klubu donele veliki broj pehara. Sa visinom od 201 centimetar bio je gorostas u to vreme, jer su dvometraši tada bili retka pojava. Debitovao je kao talentovani centar u šampionatu Jugoslavije 1958. godine, kada je na 17 utakmica zabeležio 132 poena, a crveno-beli zauzeli treće mesto. Naredne sezone beležio je 9,1 poen u proseku, a Zvezda je bila vicešampion. U prvenstvu 1960. godine Vićentić je bio najbolji strelac kluba sa 277 poena na 17 utakmica. Sjajne partije pružio je i naredne 1961. godine, kada je ponovo bio vodeći košgeter kluba u šampionatu sa prosekom od 21,3 poena po meču (383 poena, 18 utakmica), a ekipa je u obe sezone zauzela šesto mesto. U jugoslovenskoj ligi 1962. godine popularni “Vića“ je beležio 21,9 poena po utakmici, ali je ovoga puta bio drugi strelac tima, iza Vladimira Cvetkovića, koji će mu kasnije postati kum. Na slici iz sezone 1971/72 su upravo Vićentić (levo), tada tehniko kluba i Cvetković (desno), u to vreme kapiten Zvezde.

U prvoj polovini šezdesetih godina Zvezda nije bila na samom vrhu, iako je u timu imala tri sjajna igrača, Vićentića, Cvetkovića i Sretena Dragojlovića. Zauzeli su tek osmo mesto u šampionatu 1963. godine, a Vićentić je protiv Lokomotive u porazu u Zagrebu (97:115) ubacio 31 poen, a u ubedljivom trijumfu nad Proleterom (112:70) zabeležio je 30 poena. Sa prosekom od 18,9 poena bio je treći strelac Zvezde u toj sezoni iza Dragojlovića i Cvetkovića. Najjači klub u gradu šezdesetih godina bio je OKK Beograd, višestruki šampion predvođen neponovljivim asom Radivojem Koraćem. Vićentić je u prvenstvu 1964. protiv ove ekipe ubacio 27 poena, ali je Zvezda poražena sa 65:82. Crveno-beli su u toj sezoni zauzeli treće mesto sa skorom 12-6, a Vićentić je sa prosekom od 17,4 poena bio treći košgeter u ekipi. Oprostio se neplanirano zbog bolesti u šampionatu 1965. godine, kada je u šest mečeva zabeležio 143 poena.

Sjajni as je tokom karijere nastupao i za reprezentaciju Jugoslavije sa kojom je osvojio bronzanu medalju na Mediteranskim igrama u Napulju 1963. godine. Kasnije je bio tehnički direktor kluba sve do 1972. godine, a nakon toga je kao diplomirani inžinjer mašinstva bio profesor i direktor na Višoj Politehničkoj školi u Beogradu. Preminuo je 14. jula 2009. godine u Beogradu.

Komentari

avatar
  Subscribe  
Obavesti me o