Odbojkaška sekcija je jedan od osnivača OFD Crvena zvezda, u martu 1945, a prva decenija postojanja može da se podeli na dva dela. U prvom periodu, od 1945. do 1950. godine, ovaj sport u okviru Crvene zvezde bio je organizovan kao sekcija, a ekipu su činili stariji igrači. U drugom periodu, od 1950. do 1955. godine, sekcija je prerasla u Klub, kada je započeo istinski uspon naših odbojkaša, koji traje i do dan danas.
Na samom početku treninzi zvezdaša bili su neredovni, jer su igrači ovaj sport više prihvatili kao vrstu razonode. Tako je, u prvoj utakmici, koju je Crvena zvezda odigrala u proleće 1945. godine, doživljen i prvi poraz, od subotičkog Spartaka. Iste godine, baš u Subotici, održano je i prvo državno prvenstvo, na kojem su učestvovale reprezentacije Republika. U dresu Srbije nastupala su i dvojica naših odbojkaš a, Živojin Zec i Miša Ilić. Od Zvezdinih reprezentativaca, treba istaći i Miodragović a, koji je takođe 1945. godine bio član sindikalne selekcije Beograda, koja je gostovala u Bugarskoj.
Naredne, 1946. godine održano je i prvo klupsko prvenstvo Jugoslavije u odbojci. Ekipa Crvene zvezde izborila je peto mesto, u konkurenciji deset timova, a finalni turnir odigran je u Sarajevu, od 7. do 11. avgusta. Plasman na završnicu šampionata Jugoslavije, zvezdaši su izborili kao vicešampioni Srbije i Beograda, a igralo se po starom sistemu „tri para“, sa dizačima i pucačima. Prvenstvo Beograda, koje je otpočelo 26. maja 1946. godine, mahom je igrano na terenima f.d. Crvena zvezda na Malom Kalemegdanu.
Fuzija sa ekipom Studenta 1947. godine i dolazak Bate Markovića i Voje Milanovića iz Milicionara, doprinela je znatnom jačanju odbojkaša Crvene zvezde. Te godine zvezdaši su osvojili prvo mesto na prvenstvu Beograda i treće na prvenstvu Srbije, a na finalnom turniru državnog prvenstva, odigranom u LJubljani, zauzeli su četvrto mesto. Standardnu „šestorku“ Crvene zvezde tada su činili: Marković, Milanović, Trinajestić, Soldatović, Zec i Stojanov. Iste godine na Balkanijadi, plavi dres su nosili Marković i Milanović, a mečeve u reprezentaciji zabeležio je i Danilo Soldatović.
Na državnom prvenstvu 1948. godine, održanom u Mariboru, „crveno-beli“ odbojkaši pobedili su ekipe Polet Enotnosta i Beograda, a poraženi su od Partizana, Spartaka i Mladosti, pa su na kraju ipak zauzeli treće mesto. Za učešće na Balkanijadi te godine, bila su pozvana četiri zvezdaš a: Marković, Milanović, Trinajestić i Soldatović. Pored njih tadašnju ekipu Crvene zvezde činili su Zec, Stojanov, Rakić, Milanov, Nikolić, Lukač ev i Smederevac.
Učesnici finalnog turnira šampionata Jugoslavije 1948. godine i ekipa Sarajeva (ukupno osam timova), formirali su u 1949. godini Ligu, koja se igrala po dvokružnom bod sistemu. Crvena zvezda je te godine, posle dobrih partija (bilans 7 pobeda i 7 poraza) zauzela treće mesto, iza Partizana i Spartaka. Kroz našu ekipu tada je prodefilovalo mnogo igrača, a od novajlija zapaženiju ulogu imali su Krivokapić i NJamcul. Pred kraj 1949. godine za naš tim zaigrali su i Stojmirović, Karančević i Mandarić.
Naredna, 1950. godina, na rezultatskom planu bila je i najslabija. U prvenstvu je osvojeno tek sedmo mesto, iako bilans pobeda i poraza 8-10 i nije bio tako loš. Ipak, otpočele su priče i o gašenju odbojkaš ke sekcije, ali do toga nije došlo, pa se u narednom periodu veća pažnja posvetila planskom podmlađivanju ekipe. U prvu „šestorku“ ušli su Mandarić, Ružić i Minić, umesto Stojanova, Milanova i Zeca, a nešto kasnije šansu su dobili Milosavljević i Veljković. Nova garnitura mladih odbojkaš a Crvene zvezde, predvođena Stojmirovićem, započela je prekretnicu Zvezdine odbojke. Upravo u tom periodu stvoren je specifičan način igre, koji se odlikovao dinamičnom igrom na mreži i koji je nazvan „Zvezdin sistem“.
Sekcija je konačno prerasla u Klub, a u aprilu 1950. godine, na novoustanovljenom prolećnom Kupu Crvene zvezde, naši momci su u finalu savladali Železničar sa 3:2 i tako postali prvi pobednici ovog takmičenja.
SVE TITULE MUŠKOG OK CRVENA ZVEZDA
Prvu šampionsku titulu, odbojkaški klub Crvena zvezda osvojila je 1951. godine. Igre iz regularnog dela prvenstva (Zvezda učestvovala u grupi „Istok“) i nisu obećavale takav uspeh na finalnom turniru u Zagrebu. Naime, crveno-beli su kao trećeplasirani, iza Partizana i Železničara, izborili plasman na samu završnicu, a tamo, uoči poslednjeg kola, sa bilansom 3-1, ušli u meč sa Železničarom. Posle mnogo uzbuđenja, Zvezda je trijumfovala maksimalnim rezultatom 3:0 i sa osam osvojenih bodova osvojila titulu ispred Branika iz Maribora i ljubljanskog Krima. Sa trenerom Markovićem, ovu istorijsku titulu osvojili su Nikolić, Stojmirović, Milanović, Stefanović, Krivokapić, Milosavljević, NJamcul, Mandarić i Ružić. Iste godine, naš tim osvojio je i Kup države, u čast dana JNA.
Savezna Liga u međuvremenu ponovo je ukinuta, Zvezda je igrala u grupi „Istok“. Iz 1952. godine ostaće upamćen detalj sa poslednje utakmice finalnog turnira odigranog u dvorani beogradskog DIF-a. Naime, Crvena zvezda i zagrebač ka Mladost odlučivali su o novom šampionu države, a pri rezultatu 2:2 i 15:15 u petom setu, „svemoćni“ sudija Đorđević jednu loptu okarakterisao je kao „nošenu“, naš kapiten Mandarić sportski je protestvovao, na šta je pomenuti arbitar dodelio „kazneni“ poen zbog prigovora, što je značilo kraj susreta i pobedu Mladosti rezultatom 17:15. Ipak, te sezone osvojeno je prvo mesto na turniru u čast dana JNA, ali je došlo do značajnog osipanja prve šampionske generacije.
Početkom 1953. godine u naš Klub su došli Ivan Popović i Voja Milanović. Posle neočekivano izgubljenih bodova od Železničara, crveno-beli su prepustili prvo mesto grupe „Istok“ Partizanu, koji je kasnije osvojio titulu, pobedivš i u finalu Mladost.
Sledeća, 1954. godina donela je Zvezdi veliku radost. Naime, u opet formiranoj jedinstvenoj Saveznoj Ligi, odigranoj po dvokružnom bod sistemu, crveno-beli su, izgubivši samo jedan meč trijumfovali sa dva boda prednosti, u odnosu na zagrebač ku Mladost. Bila je to druga titula u klupskoj istoriji, ali ne i jedini trofej u 1954. godini. Naime, prolećni Kup Crvene zvezde ostao je u rukama osnivača, a u finalu Kupa, u čast dana JNA, naši odbojkaš i ostvarili su ubedljivu pobedu nad Partizanom. U ovoj sezoni crveno-beli dres nosili su: Stojmirović, I. Popović, Stefanović, Mandarić, Šedivi, Ružić, Nikolić, M. Popović, Misita. Povremeno su igrali i Stošić, Đermanović i NJamcul. U naš Klub se vratio i Milosavljević, a zvezdaši su postala i dvojica reprezentativaca Štitić i Škrbić. Ovi vrsni sportsisti činili su trofejnu postavu prve zlatne generacije Crvene zvezde.
Juniorska generacija iz 1954. godine, sleva trener LJubomir Aćimović, Mirković, Svetličić, Kaćurić, Jovanović, Poljakov, Đorđević i Živanović
Naredne godine, nažalost, nije ponovljen prošlogodišnji uspeh: zvezdaši su 1955. osvojili treće mesto, ali to je bila samo uvertira u još dve šampionske krune. I 1956. i 1957. godine lovor je vraćen u „crvenobele“ vitrine.
Posle ovih uspeha naš tim kao da je izgubio korak. U periodu od 1958. do 1973. godine, ostala je samo divna uspomena na slavne dane sa kalemegdanskih terena. Osvajana su treća, četvrta, peta, šesta, sedma, osma, čak i deveta mesta u Prvoj ligi. Od trofeja koje su zvezdaši osvajali, upisan je još samo jedan Kup, iz 1960. godine. Uprkos požrtvovanju i naporima koje su ulagali naši igrači sa trenerom Ivanom Popovićem, stvarnog, opipiljivog uspeha nije bilo. Od aktivnog igranja, u ovom periodu oprostili su se Milosavljević, Krešić i Stefanović, a kroz našu prvu ekipu prošlo je mnogo kvalitetnih odbojkaša: Svetličić, Topalović, Špet, Todorović, M. Škrbić, B. Škrbić, Mužević, Janković, Đurić, Nikolić, Bakarec, Živić, Nikčević, Milošev, Rakočević, Kecman, S. Milosavljević…
Posle gotovo dve decenije od pojave prve „zlatne generacije“ Zvezdine odbojke, u sezoni 1973/74, na scenu je stupila i druga „zlatna generacija“ koja je osvojila petu šampionsku titulu. Ekipu su činili: Bakarec, Boričić, Bošnjak, Šurlan, Žeželj, Gašić, Matijašević, Lozančić, Simić, Jovanović i Sretenović. Ova sjajna ekipa osvojila je tri nacionalna Kupa, 1972, 1973. i 1975. godine i ostala zapamćena kao jedna od najtrofejnijih u istoriji Crvene zvezde. Petorica naših velemajstora, Živojin Vračarić, Aleksandar Boričić, Nikola Matijašević, Vladimir Bošnjak i Slobodan Lozanč ić, bili su i u žiži interesovanja u reprezentaciji Jugoslavije, koja je 1975. godine, na prvenstvu Evrope u Beogradu, osvojila bronzanu medalju. Ova medalja bila je ujedno i najveći uspeh u istoriji jugoslovenske muške odbojke. Našim reprezentativcima Vračarić u, Boričiću, Bošnjaku i Lozančiću je te iste 1975. godine, pripalo i zlatno odličje na Mediteranskim igrama.
Sveukupna kriza naš Klub zahvatila je u periodu od 1975. do 1978. godine, pa su u tom periodu igrali u Drugoj ligi. Ipak, formiranje jakog stručnog štaba, čiji je osnovni zadatak bio poboljšanje rada sa svim selekcijama i povratak prvog tima u elitni rang, bilo je primarno nastojanje našeg Kluba u 1978. godini. Dragoslav Sirotanović postao je predsednik Stručnog štaba i prvi trener seniora, Aleksandar Boričić naimenovan je za trenera seniorki, Bogdan Sretenović za trenera juniora i Bogdan Stojanović, za trenera juniorki.
Ipak, naredni period bio je „najprazniji“ u istoriji našeg Kluba. Odbojkaši su naizmenič no ispadali i vraćali se u Prvu diviziju, da bi čak tri godine, od 1981. do 1984, proveli u drugoligaškoj konkurenciji.
U sezoni 1985/86, dolaskom reprezentativaca Miodraga Mitića i Nenada Đorđevića, zvezdaši su učvrstili prvoligaš ki status, a zatim se „administrativnim putem“, u još jednoj sezoni vratili u niži rang takmičenja. Od sezone 1988/89, crveno-beli odbojkaši su se i definitivno vratili na veliku, prvoligašku scenu, sa koje više nisu silazili.
Na čelu sa Dejanom Brđovićem, korifejem generacije, zvezdaš i su slovili za ekipu koja je igrala značajnu ulogu u šampionatu Jugoslavije. U sezoni 1989/90, „crveno-beli“ su zauzeli treće mesto u nacionalnom šampionatu, pošto su se u majstorici „doigravanja“ upecali u Partizanovu mrežu. Ipak, u sezonama 1991/92 i 1993/94, naša ekipa preuzima važnu ulogu na odbojkaškoj mapi SR Jugoslavije, osvaja dva druga mesta, a u međuvremenu u klupske vitrine stižu i dva pehara pobednika Kupa. Prvi, 1991. godine, drugi dve sezone kasnije. U tom periodu Zvezdu je predvodio Vladimir Batez, a trenirao Laslo Lukač. Nezaboravne partije na trodnevnom odbojkaškom hepeningu tada su pružili Edin Škorić, Vladimir Mladenović i Ratko Pavličević.
Uslediće sezone Zvezdinih stradanja u finalima plej-ofa, sve u sudarima sa novosadskom Vojvodinom. Od 1992/93, pa sve do 1997/98, naši momci, predvođ eni Rajkom Jokanovićem, tada već trofejnim reprezentativcem, gube četiri finala plej-ofa u sudarima sa Vojvodinom.
Osvojili i Kup 1997. godine, Vladimir Ilić, Danilo Mrđa i Dragan Bogdanović (sleva)
Pamtiće se trofej iz 1997. godine. Pojačana Crvena zvezda Dejanom Brđovićem, Željkom Tanaskovićem i Bojanom Kostadinovićem, osvojila je Kup Jugoslavije, sedmi u klupskoj istoriji. U timu, kojeg je sa klupe predvodio Jovica Cvetković, pored pomenute trojke igrali su kapiten Danilo Mrđa, Rajko Jokanović, Ivan Ilić, Milutin Stojković, Vladimir Zebić, Novak Stanković, Vladimir Ilić, Dragan Bogdanović, Dušan Žeželj i Slaviša Perović. Sezona 1998/99 obeležila je NATO agresija na Jugoslaviju, pa je šampionat prekinut, Vojvodina, kao prvoplasirana u tom trenutku proglašena je prvakom, a Zvezdi je opet za utehu ostalo drugo mesto. Uslediće još tri sezone za zaborav, ali sve to bila je uvertira u stvaranje treće Zvezdine „Zlatne generacije“.
Pod dirigentskom palicom Željka Bulatovića, titulu šampiona, šestu klupsku, prvu posle 30 godina, osvojili su momci u crveno-belom, predvođeni već legendarnim Dejanom Brđovićem, ali i novim kapitenom, reprezentativcem Milanom Vasićem.
Zvezda je tih aprilskih dana 2003. godine vodila pravi rat u plej-ofu. Prvo je savladala Smederevo, posle pet setova u drugom meču, a u polufinalu izašla je na megdan velikom dužniku, novosadskoj Vojvodini. Iako je imala prednost domaćeg parketa, Crvena zvezda je prva dva meča izgubila (oba po 3:1) i već prežaljena otišla u Novi Sad. Međutim, uzvratili su crvenobeli istom merom, uzdignutih glava vratili se u Beograd i 10. aprila, u prepunoj dvorani SC Voždovac na Banjici, u majstorici dočekali opet Novosađane. Bila je to divovska bitka u pet setova, Zvezda je trijumfovala 3:2 i otpočeo je san o tituli. Na tom putu bila je još samo sjajna Budvanska rivijera. Ipak, finale nije dugo trajalo. Posle osam dana, 23. aprila 2003. godine, sa peharom u rukama, „Vasić i drugovi“ vratili su se iz Budve. Maksimalnih 3:0 pulenima Željka Bulatovića otvorilo je kapiju Zvezdine istorije.
Treća „zlatna generacija“, šampioni 2003. godine
Šampionsku generaciju, koja je posle 30 godina vratila titulu u Zvezdine vitrine činili su: Nikola Kovačević, Nenad Miletić, Vlado Petković, Dejan Brđović, Milan Vasić, Vladimir Rakić, Marko Samardžić, Marko Peroš, Goran Ivković, Miroslav Sarić, Ivan Lugonja, Dejan Radić, Goran Bjelica i Dejan Bojović. Trener: Željko Bulatović.
U međuvremenu, Zvezda je ostala i bez kapitena Milana Vasića i bez najiskusnijeg Dejana Brđovića, koji je kratko vreme obavljao i dužnost sportskog direktora, a klub su napustili provereni asovi Rakić, Ivković, Miletić i Peroš. Neki novi klinci „lupaju po lopti“ u dvorani Sportskog društva, a da su dobri, potvrdio je i LJuba Travica, selektor reprezentacije SCG, koji je Vladu Petkovića, Dejana Bojović a, Nikolu Kovačevića, Marka Samardžića, već zvao pod nacionalnu zastavu. Treba reći da juniorsku generaciju plavih već predvode kapiten Goran Bjelica, novajlija iz Zaječara, Dragan Stanković, Tomislav Dokić, Miloš Terzić…
Loading ...